Gokhallen en casino’s in Nederland

Zoals velen misschien weten heeft Amerika vele jaren een lastige verhouding gehad met raciale kwesties. Zo was er natuurlijk de slavernij die uiteindelijk uitmondde in de Amerikaanse burgeroorlog en de afschaffing van deze mensonterende praktijk. Maar ook in de jaren daarna was er nog veel racisme in het land en leefden de blanke gemeenschap gescheiden van de zwarte gemeenschap. Pas toen de Civil Rights Act werd aangenomen in het jaar 1964 kwam er een einde aan praktijken waarbij zwarten bijvoorbeeld achterin de bus moesten zitten of niet in dezelfde zalen van een restaurant mochten eten.

Helaas kwam dit soort racisme niet alleen in zuidelijke staten zoals Alabama voor en was ook Las Vegas getroffen, wat zorgde voor enkele beschamende gebeurtenissen in de grootste gokstad van Amerika. Terwijl in de jaren ’50 blanke gokkers en toeristen verbleven in luxe hotels zoals de Desert Inn, Sands, Flamingo en Sahara die in die tijd populair waren, verbleef de zwarte bevolking in een gebied van maar 3,5 vierkante mijl dat de Westside werd genoemd. Ze mochten niet zomaar een casino of hotel binnen als klant, maar mochten er wel werken. Een baan als casino manager was in die tijd niet voor de “negroes” weggelegd zoals de Afro-Amerikanen in die tijd werden aangeduid. Wat mochten ze wel doen? Schoonmaker, kok, portier – dat soort baantjes met laag profiel.

De enigen die beter verdienden waren zwarte entertainers zoals Louis Armstrong, Nat King Cole en Ella Fitzgerald, maar ook zij mochten niet zomaar op de voorgrond treden en werden via achteringangen geleid naar hun auto die ze naar louche hotels in de Westside bracht na hun optredens. Een oud-inwoner van Westside vertelt dat het racisme in die tijd zo erg was dat als je als zwart persoon kleding aanpast in een winkel die eigenlijk alleen voor blanken was bedoelt dat je dan de kleding hoe dan ook moest kopen aangezien de eigenaar zou claimen dat de kleding onverkoopbaar was geworden nadat het “vervuild” was geraakt door iemand met een donkere huidskleur. Toen de bekende zanger Sammy Davis Jr. ooit eens stiekem een duik nam in een casino zwembad dat eigenlijk bedoelt was voor blanken gebeurde er iets soortgelijks. De manager zag geen andere keuze dan al het water te laten weglopen en het water in het geheel te verversen.

Een uitzondering was weggelegd voor zangeres Lena Horne die een favoriet was van de beruchte casinobaas en maffiosi Bugsy Siegel. Ze mocht van Siegel zo lang als ze maar wilde in het Flamingo hotel verblijven – wat normaal niet voor zwarten was weggelegd. Ze mocht echter niet het casino in en moest ook andere publieke ruimtes zoals het restaurant vermijden. Toen ze uit had gecheckt zag het casino management ook in dit geval geen andere keus dan al het gebruikte beddengoed en handdoeken te verbranden aangezien het “onrein” was geworden.